Myriam

Let’ sing

4 februari 2026

Wereldkankerdag

Vandaag, op Wereldkankerdag, voelde ik dat ik toch een tekstje moest schrijven.

Gisteren waren we met vier lotgenootjes uitgenodigd in het gloednieuwe inloophuis De Zonnebloem in Genk. Ik wist eigenlijk niet goed waarvoor we gingen. Tania vroeg of we mee wilden om te brainstormen over workshops. Ik reed mee met Rita. Toen we aankwamen en de parking vol auto’s stond, zei ik nog: “Wat is hier allemaal te doen?”
Eerlijk? Ik had op dat moment al zin om terug naar huis te gaan.

Rita liep voorop, ik wat stilletjes achteraan. En amai… daar zat zó veel volk. De vier lotgenootjes zaten samen en Mieke startte de avond. Ze vertelde dat dit een expertisevergadering was met mensen uit de verpleging, dokters, oncocoaches, vrijwilligers… en vier speciale gasten. Ik had het nog altijd niet helemaal door en dacht alleen maar: oh nee, wat moet ik hier straks allemaal gaan vertellen?

Maar Mieke deed dat zo goed. Ze creëerde een veilige, warme sfeer en maakte er een echte gespreksavond van. We mochten als lotgenootjes ons verhaal doen, onze ervaringen delen, ons gevoel verwoorden. Deze groep mensen wilde leren: wat zijn de noden, wat kunnen zij betekenen?

Het werd een ongelooflijk warme avond. Mijn hart liep ervan over. Daar zat een grote groep mensen die vrijwillig een avond vrijmaakten om naar ons te luisteren. Zonder oordeel. Gewoon luisteren. Eerlijk? Zoiets had ik nog nooit meegemaakt.
Een huis vol warmte. Een grote lappendeken.

Gwen, uit ons groepje, was echt de beste prater. Ze kon het zo mooi onder woorden brengen. Ze zei: “Wat verwachten we van jullie? Dat is voor iedereen anders. Maar iedereen die op welke manier dan ook in mijn omgeving was, was een klein lapje van mijn lappendeken. Dat deken lag over mij om die tijd door te komen — en nu nog.”
Een belletje. Een soepje. Iets doen. Al die lapjes samen vormen het deken dat we nodig hebben. En misschien hebben we dat deken na de behandeling zelfs nog meer nodig dan tijdens het hele traject.

Er werd ook gevraagd hoe het was om opnieuw te werken of te functioneren na de behandeling. Gwen verwoordde het opnieuw perfect:
“Het is niet mijn hoofd dat nu bepaalt wat ik moet doen, maar mijn lijf.”
En dat is moeilijk. De vermoeidheid zie je niet, maar ze is er altijd. Om iets te kunnen doen, moeten we vaak iets anders laten. Extra rusten. Dat is soms echt een gevecht.

Rita zei ook: “Ik dacht dat ik na mijn behandeling met twee vingers in de neus terug zou gaan werken.” Maar ook zij is daarvan moeten terugkomen.

Toen Mieke vroeg of er tijdens de behandeling ook positieve dingen waren, konden Tania en ik niet meteen antwoorden. Het enige wat in mij opkwam, was hoe hels het soms was. Pas later zei ik hoe blij ik was met de wensetelegrammen van Jessa, met mijn versierde kamer. En toen ik thuis was, dacht ik: foei Myriam, er waren zó veel warme momenten.

Maar op dat moment zag ik alleen mezelf aan de chemo hangen. Mijn hoofd kon even niet schakelen. En toch… natuurlijk waren er ook zoveel mooie dingen: de vrijwilliger die met een mopje het eten bracht, de gekke verpleegsters op de afdeling, lekkere koffietjes in bekers met quotes,een geweldige psycholoog en oncocoach, een voetmassage… En dan spreek ik nog maar over het ziekenhuis. Daarbuiten was het lappendeken gigantisch. Van hier tot in Tokio.

Had ik tijdens de behandeling behoefte om met lotgenootjes te praten? Nee, eigenlijk niet. Ik zat liever in mijn eigen cocon en onderging het in stilte. Later vertelde de psycholoog dat er een zanggroepje zou komen met lotgenoten. Ik dacht: zingen is leuk, maar te veel gezeur en gezaag hoeft voor mij niet.

Op de dag van de kanker 2024 werd er voor de eerste keer gezongen. Het raakte me meer dan ik had verwacht. Tania kwam toen met haar droom om een koortje op te richten en samen ooit op een podium te staan. En ze heeft het gewoon klaargespeeld. Een jaar later stonden we daar, met een groepje, te zingen op een benefiet.

Ondertussen zijn we een warme, fijne groep geworden. Iedereen met zijn eigen verhaal, dat gedeeld wordt wanneer het goed voelt. We kijken naar elkaar en begrijpen elkaar — soms zonder woorden. Ik kijk er telkens weer naar uit om samen te komen.

Tania heeft het voor elkaar gekregen om muziek te laten helen en verbinden. En binnenkort mogen we in dat mooie, warme inloophuis gaan zingen. Spannend? Zeker. Maar vooral mooi. Omdat we ook daar mogen laten voelen:
muziek heelt. 💛

Deel dit verhaal

Facebook
Pinterest
WhatsApp
Email

Laat een reactie achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *